Scattered Thoughts | ചിതറിയ ചിന്തകൾ

Shame is a strange emotion. And shamelessness is a sin to many... Why is it so? Because we deem the need to gain validation from others. And we act accordingly. Sometimes, we absolve from activities that excite us. The thinking that goes into a withdrawal act is the innate want to fulfilling the requirements imparted by others, especially loved or respected ones. For instance, family or office.   Two weeks ago, I was sitting at a cozy restaurant. I was with my family. And I was parallelly attending a meeting. Someone cracked a joke during the meeting. Hearing that, I laughed out loud. And Amma looked at me and expressed the obvious, to make little noise, in a lovingly worried tone. At that point, amma's daughter intervened and signaled me to continue what I was doing - laughing! Expression of self without barriers Expressing oneself without inhibition and reservation is the greatest trait of humankind. Why is it so? We all have the most beautiful and original version of oursel...

ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും ജോലി ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയാണ് വിനിയോഗിക്കുന്നത്. ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും  ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതും കഷ്ടപ്പെടുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ ആയിരമായിരം പണികൾ ഏവരും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്തുവരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും കണക്കെടുക്കാൻ  കഴിയില്ല. എന്താണതിന് കാരണം?  കുന്നുകൂടുന്ന പണികൾക്കിടയിൽ എല്ലാമെല്ലാം പിരിച്ചെടുക്കാനോ പ്രാധാന്യമുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ  ജോലികൾ ആവിധം നോക്കിക്കണ്ട് തിരിച്ചുനിർത്താനോ സമയവും ആവതും (energy) ഇല്ലാതെ പോവുന്നു. പലപ്പോഴും ജോലികൾക്കിടയിൽ ഞെരുങ്ങി അങ്ങനെയിങ്ങനെ തള്ളിനീക്കുന്നു.   ജോലിയെന്ന് പരത്തി പറയുമ്പോൾ സ്ത്രീയേയും പുരുഷനെയും വ്യത്യസ്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ടി വരും. മുറ്റം അടിച്ചു വാരൽ, പാത്രം കഴുകൽ, പാചകം ചെയ്യൽ, മുറി വൃത്തിയാക്കൽ എന്നിങ്ങനെ പോവുന്ന വീട്ടുപണികളും ഓഫിസ്പരമായി ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട ചുമതലകളും പിന്നെ വേറെയും നൂറായിരം പണികൾ  സ്ത്രീകളുടെ ലിസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അവയോരോന്നും ചെയ്യുന്നതിന് മനസ്സ് കൊണ്ട് സമയക്കണക്ക് പണിത് പരാക്രമിച്ചു പണിയെടുക്കുന്നവരുടെ പട്ടികയിൽ ഞാനോ നിങ്ങളോ നമുക്ക് അറിയുന്ന മറ്റുള്ളവരോ ഒക്കെയും ഉൾപ...

I take no shame in admitting that I commit a lot of mistakes and chances are high that I keep committing them again and again about which I can offer an honest apology with a wry smile. I like to stop them but do not know if I can, because I am a flawed being, a slow processor, like many people. Most times, I fall under the utopian trap of a 'fitting farewell' to life events and daily actions for which I have a deep concern for myself - I have a life to live, memories to cherish, and responsibilities to intake. So, I cannot always live on my past, thinking of alternative endings for a perfect conclusion.  My mistakes are the mindful possessions that teach me to stay rooted and grounded. Even though it tortures and terrifies me, it communicates to stay alert. It reminds me to be tactful and learn the basic norms for a trouble-free life. Is there a trouble-free life in a practical world? No, because every trouble is a teacher, a genuine friend, and a stern reminder to...

An alternate ending is a puzzling idea for an individual. They are the imagined inputs we embed into a happened or happening event, in order to sound it presentable, digestible, and healable to our thought and emotions.  Some alternate endings are like sound waves that keep repeating into our ears countless times,  giving varying hues in each moment. These imaginary views are basically the second version of an already-happened event. Interestingly, they most times do not represent actuality because imagination is entirely one's own while the reality is not controllable, but something that just happens as its byproduct. That is the reason why such endings are unreal and their nuances are unrelaxable for many people, which may include us.  I am an alternate thinker. I think countless times about some past events and give alternate conclusions and start imagining them. Sometimes it helped me to equip and evolve myself to new changes while sometimes it brought in an unreal lo...

ദുനിയാവിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന എല്ലാ പ്രണയബന്ധങ്ങളും വിജയക്കൊടി പാറിക്കണമെന്ന ദുർവാശി സച്ചിൻ ടെണ്ടുൽക്കർ എല്ലായ്പ്പോഴും  സെഞ്ച്വറി നേടണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ യമണ്ടനായ അതിമോഹമാണ്.ആർക്കും ആരെയും എല്ലാ നിമിഷവും സ്നേഹിക്കാൻ ആവില്ല എന്നത് തീക്ഷ്‌ണമായ യാഥാർഥ്യം ആവുന്നു.  കാലാവസ്ഥ പോലെ മാറിമറിയുന്ന സ്നേഹബന്ധങ്ങളിലെ വാചാലത നിസ്സംഗമായ മൗനത്തിനു വഴിമാറുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങൾ ബന്ധനങ്ങളാവുന്നു. മോഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ചേതനകളും വിസ്‌മൃതിയിൽ ആണ്ടുപോകുന്നു.  പല സ്നേഹബന്ധങ്ങളും എങ്ങുമെത്താതെ മാഞ്ഞുപോവുന്നു. ഭൂമിയിൽ ഉടലെടുത്ത പ്രണയബന്ധങ്ങളിൽ ഏറിയ പങ്കും വിജയിച്ചവയല്ല, മറിച്ച് വിസ്‌മൃതിയിൽ ആണ്ടുപോയവയാണ്. ആദ്യ മാത്രയിൽ ചിരപരിചിതരായി തോന്നിയ രണ്ടു വ്യക്തികൾ -- അവരുടെ മനസ്സ് തുറന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ,  ഇഷ്ടങ്ങളിലെ സമാനതകൾ, അഭിരുചികളിലെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ. പെട്ടെന്നൊരു മാത്ര ഉടലെടുത്ത സ്‌നേഹബന്ധത്തിന്റെ ചിറകേറി ഉല്ലാസവും ആവേശവും  ഇടകലർന്ന ആദ്യനാളുകളിലെ ആനന്ദം കഴിഞ്ഞു സ്നേഹം ആശങ്കയ്ക്ക് വഴി മാറുമ്പോൾ ചെറുതും വലുതുമായ കാര്യങ്ങൾക്ക് തർക്കങ്ങൾ മുള പൊട്ടി അവർക്ക് അവരവരെ മനസ്സിലാവാതെ പോകുന്...

1 എഴുതാതെ, പറയാതെ, ചോദിക്കാതെ നഷ്ടമായ അവസരങ്ങൾ..നിരാശയുടെ പടുകുഴി തോണ്ടിയ അനുഭവങ്ങൾ.. വേദന... ലഹരി പിടിപ്പിച്ച വേദന..ഇരുട്ട്... നെഞ്ചു നീറിയപ്പോൾ മനംമാറ്റം ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നി. അപ്പോൾ  കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോയി.. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മാന്ത്രികതയിൽ പുളകം കൊണ്ട ബാല്യം.ആ ജീവിതം എന്താണ് സമ്മാനിച്ചത്? ഓർമ്മയുടെ വസന്തം മാത്രമല്ലെന്ന് ഭൂതകാലത്തിന്റെ വേലിയിറക്കത്തിന് ശേഷം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. വേലിയേറ്റം കഴിഞ്ഞു, തിര മാഞ്ഞു.  വളർച്ചയില്ലാത്ത  വാക്കുകളും വരണ്ടുപോയ ചിന്തകളും ചുറ്റും ചിതറി കിടക്കുന്നു. സമീപം ഒരു കല്ലറ നിലകൊള്ളുന്നത് കണ്ടു.    ഓർമ്മയുടെ ചിതലരിച്ച കല്ലറയുടെ സമീപത്തേക്ക് നടന്നു.   'പ്രായം കൊണ്ട് മുതിർന്നെങ്കിലും മനസ്സ് വ്യക്തിത്വം തേടുന്ന കൊച്ചുകുട്ടിക്ക് സമാനമാണ്' എന്ന് മനസ്സിലോർത്തു. ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം ഒരു  വിഡ്ഢി ചിരി പാസാക്കി.സ്വതസിദ്ധമായ ആ ചിരി അയാൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.  ആളുകൾക്ക് ആരോചകമായി തോന്നുന്ന ആ ചിരിയിൽ കൂടെക്കൂട്ടിയത് കനലെരിഞ്ഞ ഓർമ്മകളുടെ കൂമ്പാരമാണെന്ന് ആരറിഞ്ഞു?...

My first interaction with English books came in the form of a translation series in my childhood years. It came to my notice through the dear intervention of my dad. I owe him a lot in life. He is one of the first persons who noticed my interest in literature. It led him to save a part of his salary to buy me books and magazines. Some of our weekend conversations followed this pattern. 'Da, I have something for you. Have a look at it.' 'What's there? I can see a cover, acha (father).' 'Why don't you open it? There is something in it.' (Winks) 'A book, again..That's nice of you! I am happy you bought it.' 'He glances at me again and enters his room to change his clothes. We are a middle class family and sometimes, books were a luxury in those early years. But family never denied me from buying books. I also kept a close eye on not buying costly ones.  We are not a family of avid readers.We only read occasionally.  Dad was my best supporter...